مجموعه فرهنگی {الصادقـِـین}

علیهمـم السلـام - آبـادان

۱۳ مطلب با موضوع «پاسخ به شبهات» ثبت شده است

قمر بنـی هاشـــم سلام الله علیه

قمر بنـی هاشـــم سلام الله علیه

 


ابی الفرج اصفهانی چنین می نویسد:


وکان العباس رجلا وسیما جمیلا، یرکب الفرس المطهم ورجلاه تخطان فی الأرض وکان یقال له: قمر بنی هاشم.


حضرت عباس مردی نیک صورت و زیبا بود. هنگامى که سوار اسب بسیار عالى و تنومدی می شد، پاهاى مبارکش به زمین کشیده میشد. و به او قمر بنى هاشم گفته می شد.

مقاتل الطالبیین، ص 90

  • ۰ پسندیدم
  • ۰ نظر
    • أبـونور
    • چهارشنبه ۲۶ مهر ۹۶

    شفا گرفتن عالم اهل سنت با تربت امام حسین (علیه السلام)

    شفا گرفتن عالم اهل سنت با تربت امام حسین (علیه السلام)

     


    سمعت أحمد یقول: سمعت أبا بکر یقول: سمعت الخلدی یقول:کَانَ فِیَّ جَرَبٌ عَظِیمٌ کَثِیرٌ، قَالَ: فَمَسَحْتُ بِتُرَابِ قَبْرِ الْحُسَیْنِ، قَالَ: فَغَفَوْتُ فَانْتَبَهْتُ، وَلَیْسَ عَلَیَّ مِنْهُ شَیْءٌ.


    ابو محمد خلدی ( از شیوخ و ائمه ی اهل سنت ) می گوید که بیماری پوستی شدیدی داشتم پس تربت قبر حسین را به پوستم کشیدم و بعد از آن خوابیدم.وقتی بیدار شدم اثری از بیماری نیافتم.


    الطیوریات ،ج3، ص912، ح847 / ط اضواء السلف

  • ۰ پسندیدم
  • ۰ نظر
    • أبـونور
    • چهارشنبه ۲۶ مهر ۹۶

    ابن تیمیه اسلام را پاره پاره کرد [مصادر اهل سنت]

    ابن تیمیه اسلام را پاره پاره کرد [مصادر اهل سنت]


     


      شیخ یوسف الدجوی (از علمای بزرگ اهل سنت):


    وانظر کتب المذاهب الاربعة (حتی مذهب الحنابلة) فی آداب الزیارته - صلی الله علیه وسلم - تجدهم قد استحبوا التوسل به إلی الله تعالی حتی جاء ابن تیمیة فخرق الاجماع وصادم المروز فی الفطر، مخالفاً فی ذلک العقل والنقل.

    در کتب مذاهب چهارگانه (حتی مذهب حنابله)  آداب زیارتش - صلی الله علیه (وآله) وسلم- را نگاه کن، خواهی دید که همه توسل به او را مستحب دانسته اند، تا اینکه ابن تیمیه آمد و جماعت مسلمین را پاره پاره نموده، به آنان صدمه زد. او در این مورد با عقل و نقل مخالفت کرد

    مقالات و فتاوی الشیخ یوسف الدجوی.ج1 ص256.ط الامیریة_القاهرة

  • ۰ پسندیدم
  • ۰ نظر
    • أبـونور
    • چهارشنبه ۲۶ مهر ۹۶

    مدارک قرآن خواندن سر مبارک امام حسین علیه السلام بر بالای نیزه

    آیا مدارک معتبری دالّ بر قرآن خواندن سر بریده امام حسین علیه السلام بر سر نیزه وجود دارد؟


    این که سر امام حسین علیه السلام بر سر نیزه قرآن خوانده است ، از ضروریات تاریخ است که هم علمای شیعه و هم علمای اهل سنت آن را به سند صحیح نقل کرده اند ؛

    1- از جمله شیخ مفید رحمت الله علیه در کتاب شریف و معتبر «الإرشاد» می نویسد :

    عن زید بن أرقم أنه قال : مر به علی وهو علی رمح وأنا فی غرفة ، فلما حاذانی سمعته یقرأ: (أم حسبت أن أصحاب الکهف والرقیم کانوا من آیاتنا عجبا) فقف - والله - شعری ونادیت: رأسک والله - یا ابن رسول الله - أعجب وأعجب .

    الإرشاد - الشیخ المفید - ج 2 - ص 117 - 118

    2- و نیز مرحوم محمد بن سلیمان الکوفی می نویسد :

    [حدثنا] أبو أحمد قال : سمعت محمد بن مهدی یحدث عن عبد الله بن داهر الرازی عن أبیه عن الأعمش : عن المنهال بن عمرو قال : رأیت رأس الحسین بن علی علی الرمح وهو یتلو هذه الآیة : *(أم حسبت أن أصحاب الکهف والرقیم کانوا من آیاتنا عجبا)* [ 9 / الکهف: 18 ] فقال رجل من عرض الناس: رأسک یا ابن رسول الله أعجب ؟ .

    مناقب الإمام أمیر المؤمنین (ع) - محمد بن سلیمان الکوفی - ج 2 - ص 267 .

    3- همچنین ابن حمزه طوسی می نویسد :

    عن المنهال بن عمرو ، قال : أنا والله رأیت رأس الحسین صلوات الله علیه علی قناة یقرأ القرآن بلسان ذلق ذرب یقرأ سورة الکهف حتی بلغ: *(أم حسبت أن أصحاب الکهف والرقیم کانوا من آیاتنا عجبا)* فقال رجل : ورأسک - والله - أعجب یا ابن رسول الله من العجب . 274 / 2 -

    وعنه ، قال : أدخل رأس الحسین صلوات الله علیه دمشق علی قناة ، فمر برجل یقرأ سورة الکهف وقد بلغ هذه الآیة * (أم حسبت أن أصحاب الکهف والرقیم کانوا من آیاتنا عجبا)* فأنطق الله تعالی الرأس ، فقال : أمری أعجب من أمر أصحاب الکهف والرقیم .

    الثاقب فی المناقب - ابن حمزة الطوسی - ص 333 .

    4-  و قطب الدین راوندی نیز می نویسد :

    عن المنهال بن عمرو قال : أنا والله رأیت رأس الحسین علیه السلام حین حمل وأنا بدمشق ، وبین یدیه رجل یقرأ الکهف ، حتی بلغ قوله : (أم حسبت أن أصحاب الکهف والرقیم کانوا من آیاتنا عجبا)، فأنطق الله الرأس بلسان ذرب ذلق ، فقال : أعجب من أصحاب الکهف قتلی وحملی .

    الخرائج والجرائح - قطب الدین الراوندی - ج 2 - ص 577 .

    5-  و ابن شهر آشوب می نویسد :

    روی أبو مخنف عن الشعبی انه صلب رأس الحسین بالصیارف فی الکوفة فتنحنح الرأس وقرأ سورة الکهف إلی قوله : (انهم فتیة آمنوا بربهم وزدناهم هدی فلم یزدهم إلا ضلالا) . وفی أثر انهم لما صلبوا رأسه علی الشجرة سمع منه : (وسیعلم الذین ظلموا أی منقلب ینقلبون) . وسمع أیضا صوته بدمشق یقول : لا قوة إلا بالله . وسمع أیضا یقرأ : (ان أصحاب الکهف والرقیم کانوا من آیاتنا عجبا) ، فقال زید بن أرقم : أمرک أعجب یا ابن رسول الله .

    مناقب آل أبی طالب - ابن شهر آشوب - ج 3 - ص 218 .

    6- و علی بن یونس عاملی می نویسد :

    قرأ رجل عند رأسه بدمشق (أم حسبت أن أصحاب الکهف والرقیم کانوا من آیاتنا عجبا) فأنطق الله الرأس بلسان عربی : أعجب من أهل الکهف قتلی وحملی .

    الصراط المستقیم - علی بن یونس العاملی - ج 2 - ص 179

    7-  و سید هاشم البحرانی نیز می نویسد :

    فوقفوا بباب بنی خزیمة ساعة من النهار ، والرأس علی قناة طویلة ، فتلا سورة الکهف ، إلی أن بلغ فی قراءته إلی قوله تعالی : *(أم حسبت أن أصحاب الکهف والرقیم کانوا من آیاتنا عجبا)* . قال سهل : والله إن قراءته أعجب الأشیاء .

    مدینة المعاجز - السید هاشم البحرانی - ج 4 - ص 123

    8- مرحوم علامهء مجلسی رحمت الله علیه در کتاب شریف بحار الأنوار ، بابی را به همین مطلب اختصاص داده است .                                                                        بحار الأنوار - العلامة المجلسی - ج 45 - ص 121

    * و از علمای اهل سنت ، «ابن عساکر» در کتاب «تاریخ مدینه دمشق» می نویسد :

    نا الأعمش نا سلمة بن کهیل قال رأیت رأس الحسین بن علی رضی الله عنهما علی القناة وهو یقول "فسیکفیکهم الله وهو السمیع العلیم" .

    تاریخ مدینة دمشق - ابن عساکر - ج 22 - ص 117 - 118 .

    و محقق کتاب در پاورقی آن می نویسد :

    وزید بعدها فی م : قال أبو الحسن العسقلانی : فقلت لعلی بن هارون انک سمعته من محمد بن أحمد المصری ، قال : الله انی سمعته منه ، قال الأنصاری فقلت لمحمد بن أحمد : الله انک سمعته من صالح ؟ قال : الله إنی سمعته منه ، قال جریر بن محمد : فقلت لصالح : الله انک سمعته من معاذ بن أسد ؟ قال : الله انی سمعته منه ، قال معاذ بن أسد : فقلت للفضل : الله انک سمته من الأعمش ؟ فقال : الله انی سمعته منه ، قال الأعمش : فقلت لسلمة بن کهیل : الله انک سمعته منه ؟ قال : الله انی سمعته منه بباب الفرادیس بدمشق ؟ مثل لی ولا شبه لی ، وهو یقول : (فسیکفیکهم الله وهو السمیع العلیم) .

    و همچنین ابن عساکر در جائی دیگر از همین کتاب می نویسد :

    عن المنهال بن عمرو قال أنا والله رأیت رأس الحسین بن علی حین حمل وأنا بدمشق وبین یدی الرأس رجل یقرأ سورة الکهف حتی بلغ قوله تعالی " أم حسبت أن أصحاب الکهف والرقیم کانوا من آیاتنا عجبا " قال فأنطق الله الرأس بلسان ذرب فقال أعجب من أصحاب الکهف قتلی وحمل .

    تاریخ مدینة دمشق - ابن عساکر - ج 60 - ص 369 - 370 .

    بنابراین ، با این همه مدارک معتبری که در این باره وجود دارد ، شکی در صحت خبر قرآن خواندن سر مبارک امام حسین علیه السلام باقی نمی ماند .

    به دلیل طولانی نشدن و نیز اتقان مطلب ، اصل متن عربی روایات آورده است ؛ ترجمه آن برعهده خواننده گرامی.

     

     و آخر دعوانا أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِین

     

     

     

     

  • ۰ پسندیدم
  • ۰ نظر
    • أبـونور
    • چهارشنبه ۲۶ مهر ۹۶

    دیدگاه علمای اهل سنت در خصوص وهابیت

    دیدگاه علمای اهل سنت در خصوص وهابیت



    علامه ابن عابدین (فقیه اهل سنت) می گوید:

    وهابیت و پیروان محمد بن عبدالوهاب «خوارج دوران» هستند. آنها عقیده دارند که فقط خود مسلمان هستند و مخالفین انها مشرکند که با این تفکر کشتن اهل سنت و علمای آنها را جایز و مباح می داستند !!


    سوال:

      آیا وهابیت از اهل سنت هستند؟

    پاسخ از بزرگان اهل سنت: آنها خوارج زمانه هستند وهمه مسلمانان را کافر میدانند. !!

  • ۰ پسندیدم
  • ۰ نظر
    • أبـونور
    • چهارشنبه ۲۶ مهر ۹۶

    عزاداری پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) برای حضرت حمزه (علیه السلام)

    عزاداری پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) برای حضرت حمزه (علیه السلام)

     

    ابن مسعود صحابی رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) در کتاب شرح مسند ابی حنیفه می گوید:


    وعن ابن شاذان من حدیث ابن مسعود رضی الله عنه : ما رأینا رسول الله صلى الله علیه وسلم باکیا قط أشد من بکائه على حمزة رضی الله عنه ، وضعه فی القبلة ، ثم وقف على جنازته ، وأنحب حتى نشغ ، أی شهق ، حتى بلغ به لغشی من البکاء یقول : یا حمزة یا عم رسول الله وأسد رسوله : یا حمزة یا فاعل الخیرات ، یا حمزة یا کاشف الکرب ، یا حمزة یا ذاب عن وجه رسول الله صلى الله علیه وسلم ، وکان صلى الله تعالى علیه وسلم إذا صلى على جنازة ....



    ما ندیدیم که پیغمبر اکرم صلی الله علیه و اله برای کسی گریه کند، آن چنانکه برای حمزه گریه می‌کرد. وقتی نبی مکرم با جنازه حضرت حمزه علیه السلام مواجه شد: او را طرف قـِبله قرار داد و رو به روی جنازه،  با سوز و آناله کرد، نبی گرامی صلی الله علیه و اله ز شدت گریه و مصیبت افتاد و غش کرد و می‌فرمود: ای عموی رسول خدا صلی الله علیه و اله و شیر رسول خدا صلی الله علیه و اله ، یا حمزه. ای انجام دهنده کارهای خیر ، ای برطرف کننده غم ها ،ای کسی که فدایی رسول خدا صلی الله علیه و اله بودی...

     شرح مسند أبی حنیفة، ج1، ص526 

     

    * سوال از وهابیت:

    اگر گریه و عزاداری برای اموات شرک است ، پس چرا حضرت رسول (صلی الله علیه و آله و سلم) برای عمویش عزاداری کرد؟

     

  • ۰ پسندیدم
  • ۰ نظر
    • أبـونور
    • سه شنبه ۱۸ مهر ۹۶

    بی تابی و ناله ی پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) در مصیبت امام حسین (علیه السلام)

    خبر دادن جبرئیل از شهادت امام حسین (علیه السلام) و بی تابی و ناله ی پیامبر (صلی الله علیه و آله وسلم) در مصیبت امام حسین (علیه السلام)

     

    در روایتی با سند صحیح ، امام صادق علیه السلام می فرمایند : 

     

    حَدَّثَنِی أَبِی رَحِمَهُ اللَّهُ تَعَالَى قَالَ حَدَّثَنِی سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِی خَلَفٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ سَعِیدٍ عَنِ النَّضْرِ بْنِ سُوَیْدٍ عَنْ یَحْیَى الْحَلَبِیِّ عَنْ هَارُونَ بْنِ خَارِجَةَ عَنْ أَبِی بَصِیرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: إِنَّ جَبْرَئِیلَ ع أَتَى رَسُولَ اللَّهِ ص وَ الْحُسَیْنُ ع یَلْعَبُ بَیْنَ یَدَیْهِ فَأَخْبَرَهُ أَنَّ أُمَّتَهُ سَتَقْتُلُهُ قَالَ فَجَزِعَ رَسُولُ اللَّهِ ص فَقَالَ أَ لَا أُرِیکَ التُّرْبَةَ الَّتِی یُقْتَلُ فِیهَا قَالَ فَخَسَفَ مَا بَیْنَ مَجْلِسِ رَسُولِ اللَّهِ ص إِلَى الْمَکَانِ الَّذِی قُتِلَ فِیهِ الْحُسَیْنُ ع حَتَّى الْتَقَتَا الْقِطْعَتَانِ فَأَخَذَ مِنْهَا وَ دُحِیَتْ فِی أَسْرَعَ مِنْ طَرْفَةِ عَیْنٍ فَخَرَجَ وَ هُوَ یَقُولُ طُوبَى لَکِ مِنْ تُرْبَةٍ وَ طُوبَى لِمَنْ یُقْتَلُ حَوْلَکِ قَالَ وَ کَذَلِکَ صَنَعَ صَاحِبُ سُلَیْمَانَ تَکَلَّمَ بِاسْمِ اللَّهِ الْأَعْظَمِ فَخُسِفَ مَا بَیْنَ سَرِیرِ سُلَیْمَانَ وَ بَیْنَ الْعَرْشِ مِنْ سُهُولَةِ الْأَرْضِ وَ حُزُونَتِهَا- حَتَّى الْتَقَتِ الْقِطْعَتَانِ فاجْتَرَّ الْعَرْشَ قَالَ سُلَیْمَانُ یُخَیَّلَ إِلَیَّ أَنَّهُ خَرَجَ مِنْ تَحْتِ سَرِیرِی- قَالَ وَ دُحِیَتْ فِی أَسْرَعَ مِنْ طَرْفَةِ الْعَیْن‏.


    ابى بصیر، از حضرت ابى عبد اللَّه الصادق علیه السّلام نقل کرده که آن حضرت فرمودند جبرئیل علیه السّلام نزد پیامبر اکرم صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم آمد در حالى که امام حسین علیه السّلام در مقابل آن حضرت بازى مى‏کرد پس به رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم خبر داد که به زودی امّت شما حسین را خواهند کشت. امام صادق علیه السّلام مى‏فرمایند: پیامبر اکرم صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم از این خبر به جزع و ناله آمدند. جبرئیل علیه السّلام محضر مبارکش عرضه داشت: مایل هستید سرزمینى که حسین علیه السّلام در آن کشته مى‏شود به شما نشان دهم؟ امام صادق علیه السّلام مى‏فرماید : در این هنگام فاصله بین مکان رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم و جایى که حضرت سیّد الشّهداء علیه السّلام در آن کشته شدند فرو رفته بطورى که دو مکان مزبور با هم ملاقات کرده سپس حضرت مقدارى از تربت و خاک آن مکان را برداشتند و سریع‏تر از چشم به هم زدن زمین گسترده شد پس جناب رسول خدا صلّى اللَّه علیه و آله و سلّم از آن مکان خارج شده در حالى که مى‏فرمودند : خوشا به تو از خاکى که داری، خوشا به حال کسى که در اطراف و حوالى تو کشته مى‏شود. امام صادق علیه السّلام مى‏فرمایند : صاحب و وزیر سلیمان نیز چنین کرد یعنى به کمک اسم اعظم بارى تعالى در زمین خسف پدید آورد و بین تخت سلیمان علیه السّلام و عرش فرو رفت و تمام پستى و بلندى‏هاى آن پائین رفت به طورى که این دو قطع از زمین (جاى تخت و عرش) با هم ملاقى شدند پس عرش چنان کشیده شد که تصوّر نمودم از زیر تخت من خارج گشت. امام صادق علیه السّلام مى‏فرمایند: سریع‏تر از چشم به هم زدن زمین گسترده شد

    .

    کامل الزیارات،ص127و128،ح1 ط نشر الفقاهة

  • ۰ پسندیدم
  • ۰ نظر
    • أبـونور
    • سه شنبه ۱۸ مهر ۹۶

    خبر شهادت امام حسین (علیه السلام) از زبان امیرالمؤمنین (علیه السلام)

    خبر شهادت امام حسین (علیه السلام) از زبان امیرالمؤمنین (علیه السلام)


     

    حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللهِ الْحَضْرَمِیُّ، ثنا عَبْدُ اللهِ بْنُ الْحَکَمِ بْنِ أَبِی زِیَادٍ، وَأَحْمَدُ بْنُ یَحْیَى الصُّوفِیُّ، قَالَا: ثنا عُبَیْدُ اللهِ بْنُ مُوسَى، عَنْ إِسْرَائِیلَ، عَنْ أَبِی إِسْحَاقَ، عَنْ هَانِی بْنِ هَانِی، عَنْ عَلِیٍّ رَضِی اللهُ عَنْهُ قَالَ : لَیُقْتَلَنَّ الْحُسَیْنُ قَتْلًا، وَإِنِّی لَأَعْرِفُ التُّرْبَةَ الَّتِی یُقْتَلُ فِیهَا قَرِیبًا مِنَ النَّهْرَیْنِ.

     

    علی بن ابی طالب فرمودند : همانا حسین را خواهند کشتند و من به خوبی تربت و خاکی که روی آن  و در نزدیک دو رود کشته می شود را می شناسم.

     

    * سند روایت کاملا معتبر است و هیثمی در مجمع الزوائد نیز به اعتبار سند اشاره می کند.

     مصنف ابن ابی شیبة،ج10،ص392،ح31210 ط مکتبة الرشد

     

  • ۰ پسندیدم
  • ۰ نظر
    • أبـونور
    • سه شنبه ۱۸ مهر ۹۶

    افسانه : « خـانَ الـأمـــین» !!

    فرضیه بی پایه و اساس :

    افسانه خان الأمین

     

    سؤال : آیا شیعیان پس از نماز سه بار می گویند : «خان الأمین» ؟

    پاسخ : آنچه در سؤال آمده است ، حاکی از یک نوع افترا و دروغ بر پیروان اهل بیت (علیهم السلام) است . فردی که این نسبت را به شیعه داده است ـ و ذهن پرسشگر را آلوده ساخته است ـ از ریشه آن آگاه نیست ، توضیح این که:

    یهود معتقد بودند که رشته نبوت باید در خاندان یعقوب پیوسته بماند و از این خاندان بیرون نرود ، ولی آنگاه که پیامبر گرامی (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) با دلایل قطعی ظاهر گشت ، به این فکر افتادند که جبرئیل را به خیانت متهم کنند و این شعار را سر دادند : « خان الأمین ! خان الأمین ! خان الأمین ! » یعنی او در وحی الهی خیانت ورزید و به جای آن که نبوت را در فرزندان اسحاق ابقا کند ، به فرزندان اسماعیل منتقل کرده و از همین جهت ، یهود از دشمنان سر سخت جبرئیل امین هست .

    فخر رازی در تفسیر خود می نویسد : جامعه یهود ، جبرئیل را فرشته عذاب می نامند ، و درباره او می گفتند : خدا به او دستور داده بود که نبوت را در سلسله فرزندان اسرائیل قرار دهد ولی آن را به فرزندان اسماعیل داد . اتهام جبرئیل به خیانت مربوط به این گروه است که او را به خیانت در عوض کردن محل نبوت متهم کرده و به عللی او را دشمن می داشتند [1] و به دوستی میکائیل تظاهر می کردند .

    قرآن در مقام انتقاد از عقیده آنان چنین می فرماید :

    « قُلْ مَنْ کانَ عَدُوّاً لِجِبْریل فانّهُ نَزّلَهُ عَلی قَلْبِکَ بإذْنِ اللّهِ مُصَدِّقاً لِما بَیْنَ یَدَیْهِ وَهُدیً وَبُشْری لِلْمُؤْمِنین » [2]

    « بگو هر کس با جبرئیل دشمن باشد [ دشمن خداست ] ، و او مأموری بیش نیست که به اذن خدا قرآن را بر قلب تو نازل کرده ، کتاب های پیشین را تصدیق می کند ، و مؤمنان را هدایت نموده و مایه بشارت است » .

    -         اکنون ببینید مطلبی را که یهود با آن بر ضدّ مسلمانان شعار می دادند ، چگونه برخی از افراد بی تقوا و دشمنان وحدت اسلامی ، آن را به شیعه نسبت می دهند و می گویند :

    شیعه معتقد است که جبرئیل خیانت کرده و به جای این که علی را به مقام نبوت منصوب کند ، آن را به پیامبر اسلام (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) عطا کرده است !

    میلیون ها نفر از شیعیان در جهان نماز می گزارند ، و حتی یک نفر از آنان چنین عبارتی را بر زبان نمی آورند ، بلکه همه آنها با بلند کردن دست ها ، سه بار « اللّه اکبر » می گویند و بسیاری از آنان ، حتی از این که چنین اتهامی بر آنان وارد می شود ، بی خبرند .

     

     

     و آخر دعوانا أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِین

     

    دریافت فایل PDF



    [1] - تفسیر کبیر فخر رازی، ج 3، ص 195

    [ زعمت الیهود أن جبریل علیه السلام عدونا، أمر أن یجعل النبوة فینا فجعلها فی غیرنا فأنزل الله هذه الآیات.]

    [2] - بقره/97.

  • ۱ پسندیدم
  • ۰ نظر
    • أبـونور
    • يكشنبه ۳ ارديبهشت ۹۶

    مقصود از اهل بیت در آیه تطهیر چه کسانی هستند ؟

    فرضیه بی پایه و اساس :

    مقصود از اهل بیت در آیه تطهیر چه کسانی هستند ؟

    سؤال : قرآن از تعلق اراده خدا بر تطهیر اهل بیت از رذائل و پلیدی ها سخن می گوید ، در این جا این سؤال مطرح می شود که مصادیق اهل بیت (علیهم السلام) از نظر شیعه چه کسانی هستند ؟

    پاسخ : نظر سائل به آیه مبارکه است که می فرماید :

    « إِنّما یُریدُ اللّه لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجسَ أَهلَ البَیْتِ وَیُطهّرکُمْ تَطْهیراً » [1]

    « خداوند می خواهد پلیدی ها را تنها از شما خانواده دور کند و شما را کاملاً پاک گرداند » .

    برای بررسی آیه «تطهیر» لازم است دو مطلب مورد بحث قرار گیرد :

    1 . مفهوم « اهل بیت » چیست و عرب این واژه را در چه موردی به کار می برد ؟

    2 . این آیه در مورد چه کسانی نازل شده است ؟

    تبیین مفهوم « اهل بیت »

    واژه «اهل بیت» مرکب از دو کلمه است :

     اهل     +        بیت

    مفهوم هر دو کلمه واضح و آشکار است و برای تشریح آن ، به نقل سخنان فرهنگ نویسان عرب نیازی نیست ، زیرا واژه «أهل» هر چند عربی است ، ولی به خاطر ورود آن به زبان پارسی و اُنس ما با این لفظ در طول چند قرن ، آن را در ردیف کلمات فارسی درآورده است ، و از مجموع استعمالات آن به صورت مضاف می توان مفهوم آن را چنین توضیح داد :

    اهل امر : زمامداران .

    اهل انجیل : پیروان انجیل .

    اهل کتاب : پیروان کتاب های آسمانی .

    اهل اسلام : پیروان اسلام .

    اهل الرجل : کسانی که با مردی پیوند خویشاوندی دارند .

    اهل بیت : کسانی که در سایه پیوند خویشاوندی در خانه ای به صورت مشترک زندگی می کنند .

    اهل الماء : موجوداتی که در آب دریا یا کنار آن زندگی می کنند .

    ·        با توجه به موارد استعمال این کلمه می توان مفهوم این لفظ را به شرح زیر تحدید کرد : هر انسانی که نسبت به موضوعی ( مضاف الیه ) یک نوع انتساب یا اختصاص ، و الفت و انسی دارد ، به آن «أهل آن شیء» می گویند ، از این رو « ابن منظور » در « لسان العرب » می گوید : « اهلُ الرجل أخصّ الناس به : وخِصّیصان هر مردی ، اهل اوست » .

    به دیگر سخن ، هرگاه گفته شود « اهل الرجل » مقصود کسانی است که به او وابسته بوده ، و از اتباع و متعلقان او به شمار می روند و بر اساس این بیان ، باید گفت : اهل بیت مفهوم وسیعی دارد که فرزندان و همسران انسان را نیز دربرمی گیرد، لذا قرآن به روشنی آن را در مورد همسر ابراهیم به کار برده و آورده است که فرشتگان خطاب به او گفتند :

    « رَحْمَةُ اللّهِ وَبَرَکاتهُ عَلَیْکُمْ أَهْلَ البَیْت » [2]

    « رحمت و برکات الهی بر شما خاندان باد » .

    مقصود از « اهل بیت » چه کسانی است ؟

    اکنون وقت آن رسیده است که مقصود از اهل بیت در آیه تطهیر روشن شود ؛ هرگاه دلیلی بر انحصار این مفهوم بر همسر و همسران یا خصوص فرزندان اقامه نشود ، باید آن را بر همان معنی وسیع حمل کرد ، ولی قرائن قاطع نشان می دهد که مقصود ، پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) و علی ، فاطمه و حسن و حسین (علیهم السلام) است و دیگر افراد را شامل نیست .

    شواهد و قرائن این گفته عبارتند از :

    1 . « البیت » به بیت معینی اشاره دارد .

    « ال » در واژه « البیت » ، ال جنس یا استغراق نیست ، بلکه اشاره به یک بیت معهود که مورد عنایت آیه است، زیرا اگر مقصود آیه خانه های همسران پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم) بود ، لازم بود بگوید « أهل البیوت » ، و لذا آنجا که درباره آنان سخن می گوید ، صیغه جمع به کار می برد ، نه صیغه مفرد و می فرماید :

    « وَقَرْنَ فِی بُیُوتِکُنَّ وَلا تَبَرُّجنَ تَبَرُّجَ الجاهِلیّةِ الأُولی » [3]

    «در خانه های خود قرار گیرید و مانند دوران جاهلیت نخست ، زیبایی های خود را آشکار نکنید» .

    در این آیه هر اتاقی از اتاق های زنان رسول خدا بیتی محسوب شده که متعلق به یکی از همسران او بود ، در حالی که در آیه ، یک بیت مشخص مطرح است و طبعاً باید این یک بیت را معین کنیم ، نمی توان گفت این « بیت » یکی از بیت های متعلق به همسران رسول خدا (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) است ، زیرا در این صورت مفهوم آیه کاملاً در ابهام فرو رفته و مجمل خواهد بود ، گذشته از این دلیلی ندارد که یکی از بیت ها را بر هشت بیت دیگر ترجیح دهیم .

    از این جهت باید این بیت ، جدا از بیوت ازواج رسول خدا باشد و آن بیت چیزی جز بیت فاطمه (علیها السلام) نیست که در عین تعلق به وی ، به پیامبر نیز تعلق داشت و در آن چهار نفر مشترکاً زندگی می کردند .

    مؤید این مطلب حدیثی است که سیوطی در تفسیر آیه « فی بُیُوت أَذِنَ اللّه أَنْ تُرفَعَ » [4] آورده است .

    او می نویسد : وقتی این آیه نازل شد و پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم) آن را در مسجد تلاوت کرد ، فردی برخاست و از رسول خدا پرسید : این بیوت با عظمت از آن کیست ؟ پیامبر فرمود : «بیوت انبیا و پیامبران است». در این هنگام ابوبکر برخاست و در حالی که به خانه فاطمه و علی (علیهما السلام) اشاره کرد ، گفت : آیا این خانه نیز از آن خانه هاست ؟ پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) فرمود : « نعم من أفاضلها [5] ; آری ! از برترین آنهاست » .

    2 . مذکر بودن ضمایر

    قرآن در سوره احزاب از آیه 29 تا آیه 34 پیرامون همسران پیامبر بحث و گفتگو میکند و در تمام آیات ، ضمایر مربوط به همسران پیامبر را مطابق قواعد ادبی مؤنث می آورد ، در این مورد متجاوز از بیست ضمیر مؤنث به کار می برد و می فرماید : « کُنْتُنَّ * فَتَعالِینَ * أُمَتِعْکُنَّ * أُسَرِّحْکُنَّ * تُرِدْنَ * لَسْتُنَّ * اتَّقَیْتُنَّ * فَلا تَخْضَعْنَ * قلنَ * قَرْنَ بُیُوتِکُنَّ * تَبَرُّجْنَ * اتِینَ * أَطِعْنَ * وَاذْکُرْنَ * و . . . » .

    ·        ولی هنگامی که به آیه مورد بحث ـ که در ذیل آیه 33 قرار دارد ـ می رسد ، لحن سخن دگرگون می شود و مخاطب عوض می گردد ، ضمایر را مذکر می آورد و میگوید : «عَنْکُمُ الرِّجْسَ» و «یُطَهِّرَکُمْ» ، در این صورت باید دقت کرد که هدف از این دگرگونی چیست ؟

    این دگرگونی جز این نیست که آیه درباره غیر این گروه ( زنان ) نازل شده ، هر چند در سیاق آیات مربوط به آنها آمده است ، این که علت « تداخل » چیست و امّا چرا در اثنای گفتگوی با همسران ، ناگهان طرف خطاب دگرگون می شود ومطلب مربوط به غیر آنان به میان می آید و آنگاه ، بار دیگر به بحث پیرامون همسران باز می گردد را در جای دیگری مورد بحث قرار خواهیم داد .

    -         اهل بیت (علیهم السلام) در لسان پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم )

    روایات متضافر بلکه متواتر از پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) نشان می دهد که در این آیه ، جز خود پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم) و ساکنان خانه فاطمه ، احدی مقصود نیست ، و این روایات را گروهی از صحابه از پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) نقل کرده اند که برخی از آنها عبارتند از :

    1 . ابوسعید خدری

    2 . انس بن مالک

    3 . ابواسحاق

    4 . واثلة بن الاسقع

    5 . ابوهریره

    6 . ابوالحمراء

    7 . سعد بن أبی وقاص

    8 . عایشه

    9 . ام سلمه

    10 . ابن عباس

    مضمون احادیث حاکی است که پیامبر گرامی (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) برای روشن کردن مقصود از اهل بیت ، دو کار معین انجام داده است که هرکدام در نوع خود قابل توجه است :

    1 . کسا و عبا و یا قطیفه ای بر سر پنج تن افکند و امّ سلمه را که قصد ورود به  زیر کسا را داشت ، از دخول تحت کِسا بازداشت و این جمله را گفت : « خدایا اینان اهل بیت من می باشند ، پروردگارا پلیدی را از آنان دور ساز ! » .

    2 . به مدت هشت ماه و یا بیشتر ، موقع رفتن به مسجد برای گزاردن نماز صبح ، به خانه زهرا می رفت و آنان را برای نماز دعوت می کرد و آیه مذکور را تلاوت می نمود .

    بنابر این ، پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم) با این دو عمل ، کاملاً مصادیق آیه را تعیین فرموده است . اینک به صورت فشرده به ترجمه و نقل برخی از احادیث می پردازیم :

    1 . ابو سعید خدری می گوید :

    « قالَ رَسُوُل اللّهِ (صلّی الله علیه وآله وسلّم) : نُزِّلَتْ هذِهِ الآیَةُ فِیَّ وَفی عَلِیّ وَفاطِمَةَ وَحَسَن وَحُسَیْن » .

    «رسول اللّه (صلّی الله علیه وآله وسلّم) فرمود : این آیه درباره من و علی و فاطمه و حسن وحسین فرود آمده است» .

    2 . امّ سلمه می گوید :

    این آیه در خانه من نازل گردید . همان روز زهرا (علیها السلام) غذایی به حضور پیامبر آورد ، پیامبر فرمود : برو ابن عمت علی و دو فرزند خود را بیاور ، زهرا در حالی که دست فرزندان خود را گرفته بود و علی نیز پشت سر اوحرکت می کرد ، وارد محضر رسول خدا شد .

    پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم) حسنین (علیهما السلام) را در آغوش خود گرفت و علی (علیه السلام) در سمت راست پیامبر و دخت او در سمت چپ او نشستند و هر پنج نفر مشغول خوردن غذایی شدند که دخت گرامی پیامبر آماده کرده و به حضور پیامبر آورده بود ، ناگهان فرشته وحی الهی نازل شد و آیه تطهیر را فرود آورد . در این موقع پیامبر کسایی را که شبها آن را به روی خود می کشید ، برداشت و همه را زیر آن کساء قرار داد و دست خود را از زیر کسا بیرون آورد و به آسمان اشاره کرد و سه بار فرمود :

    « اَلّلهُمَّ إِنَّ هؤُلاءِ أَهْلُ بَیْتی وَخاصَّتی فَاذْهِبْ عَنْهُمَا الرِّجْسَ وَطَهِّرْهُمْ تَطْهِیراً » .

    من با شنیدن این جمله خواستم زیر کِسا درآیم و مشمول چنین فضیلتی گردم ، از این جهت گوشه کسا را بالا زدم تا به آنان ملحق شوم ، پیامبر آن را از دست من کشید ، گفتم : ای رسول خدا ! آیا من از اهل بیت تو نیستم ؟ ! پیامبر بدون این که یکی از دو طرف قضیه را تصدیق کند فرمود :

    « إنّکِ علی خَیْر أَنَّکِ مِنْ أَزْواجِ النَّبِیّ » .

    « تو زن نیکی هستی و از همسران پیامبر می باشی » .

    مضمون حدیث که در کتاب های حدیث و تفسیر نقل شده ، همگی بیانگر آن است که مفاد آیه از خصایص این پنج نفر است و غیر آن پنج تن ، حتی بهترین و پاکترین همسران او در این فضیلت شرکت ندارند .

    رسول گرامی (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) به روایتی چهل روز و به روایت دیگر هشت ماه و به روایت سوم ، نُه ماه ، هنگامی که برای گزاردن نماز صبح به مسجد می رفت ، به در خانه علی (علیه السلام) می آمد و می گفت :

    « الصَّلاةُ ، الصَّلاةُ ، « إِنَّما یُریدُ اللّهُ لِیُذْهبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَیُطَهِّرَکُم تَطْهیراً » » [6]

    ·        تنها سؤالی که باقی می ماند این است که چرا آیه تطهیر در لابلای آیات مربوط به همسران پیامبر آمده است ؟

    پاسخ : گاهی قرآن در حالی که درباره موضوعی سخن می گوید ، آن را رها کرده و به موضوعی می پردازد و اندکی بعد ، دیگر بار به همان موضوع نخست برمی گردد که یک نمونه آن را نقل می کنم .

    در داستان یوسف ، آنگاه که پرده از خیانت همسر عزیز برافتاد ، و شوهر از جریان آگاه شد ، عزیز رو به همسر خود می کند و می گوید :

    « قَالَ إِنَّهُ مِنْ کَیْدِکُنَّ إِنَّ کَیدکُنَّ عَظیم » [7]

    «گفت : این کار مکر شما زنان است و حیله های شما بزرگ است» .

    در حالی که با همسر خود سخن می گوید ناگهان خطاب را به یوسف متوجه می کند و می گوید :

    « یُوسُفُ أَعْرِضْ عَنْ هذا وَاسْتَغْفِری لِذَنْبِکِ إِنَّکِ کُنْتِ مِنَ الخاطِئین » [8]

    «یوسف از او درگذر، و تو ـ ای زلیخا! ـ نیز از گناهی که انجام داده ای استغفار کن، تو از خطاکاران بوده ای».

    وامّا این که چرا این کار انجام گرفته و لابلای گفتگو درباره زنان پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) مسأله اهل بیت (علیهم السلام) آمده است ، در اینجا دو علت باعث این کار شده است :

    1 . خدا در حالی که درباره زنان پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) سخن می گوید و گاهی آنها را تهدید میکند و می گوید :

    « یا نِساءَ النَّبیّ مَنْ یَأْتِ مِنْکُنَّ بِفاحِشَة مُبَیّنَة یُضاعَف لَها العَذاب ضِعْفَین وَکانَ ذلِکَ عَلی اللّهِ یَسیراً » [9]

    « ای زنان پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) ! هر یک از شما گناه آشکار و فاحشی مرتکب شود ، عذاب او دو چندان خواهد بود ، واین برای خدا آسان است » .

    در این شرایط با مطرح کردن اهل بیت و کمالات آنان می خواهد برساند که این خاندان برای شما بهترین الگو هستند ، چه بهتر زندگی آنان ، سرخط زندگی شما باشد .

    2 . بسیاری از مسلمانان صدر اسلام درباره علی و خاندان او کاملاً حساسیت داشتند ، هیچ قبیله و عشیره ای نبود که فردی از آنان به دست امام در غزوه های اسلامی کشته نشده باشد ، و لذا بسیاری از آنان از امام سخت دل آزرده و ناراحت بودند ، و این نوع بغض و کینه ، پس از درگذشت پیامبر آشکار شدو گروه های زیادی به نوعی از امام و خانواده او انتقام گرفتند .

    به خاطر چنین حساسیتی پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) به فرمان خدا آیه مربوط به طهارت و عصمت این خاندان را در لابلای آیات مربوط به همسران پیامبر قرار داد تا تجلی زیادی نداشته باشد . آنگاه برای این که ایجاد اشتباه نکند ، از طریق سنّت و حدیث به توضیح مفاد این آیه پرداخت و پرده از مقصد حقیقی آیه برداشت .

    این جریان درست مانند این است که افراد خردمند و با تجربه اشیای بسیار قیمتی و گرانبها را در درون خانه در میان اشیایی قرار می دهند که برای بیگانه چندان جلب توجه نکند ، هر چند خود اهل خانه از درون آن آگاه هستند.

    این بحث را ما با نقل روایتی از سعد بن ابی وقاص به پایان می رسانیم :

    ترمذی در صحیح خود از سعد وقاص نقل می کند که در ماجرای مباهله،  پیامبر ، علی و فاطمه و حسن و حسین را خواست و گفت : « اَللّهُمَّ هؤلاءِ أَهْلِی » . وی در بخش دیگری از صحیح خود آورده است که پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) حسن وحسین و علی و فاطمه (علیهم السلام) را با پارچه پوشانید و فرمود :

    « الَّلهُمَّ هؤلاءِ أَهْلُ بَیْتی فَأَذْهِبْ عَنْهُمُ الرِّجْسَ وَطَهِّرْهُمْ تَطْهِیراً . قالَتْ أُمُّ سَلَمَةَ وَأَنَا مَعَهُمْ یا نَبِیَّ اللّه ؟ قالَ أَنْتِ عَلی مَکانِکِ وَأَنْتِ عَلی خَیْر » [10]

    « خدایا آنان اهل بیت من هستند ، خدایا پلیدی را از آنان دور ساز و آنان را به نحو خوبی ، پاکیزه گردان ! امّ سلمه عرضه داشت : ای پیامبر خدا ! من هم از آنان هستم ؟ فرمود : تو بر جای خود باش ( وارد کسا مشو ) تو زن خوبی هستی » .

     

     

    و آخر دعوانا أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِین

     

    دریافت نسخه PDF



    [1] - احزاب/33.

    [2] - هود/74.

    [3] - احزاب/33.

    [4] - نور/36.

    [5] - الدر المنثور:6/203:
    أخرج ابْن مرْدَوَیْه عَن أنس بن مَالک وَبُرَیْدَة قَالَ: قَرَأَ رَسُول الله صلى الله عَلَیْهِ وَسلم هَذِه الْآیَة {فِی بیُوت أذن الله أَن ترفع} فَقَامَ إِلَیْهِ رجل فَقَالَ: أَی بیُوت هَذِه یَا رَسُول الله قَالَ: بیُوت الْأَنْبِیَاء

    فَقَامَ إِلَیْهِ أَبُوبکر فَقَالَ: یَا رَسُول الله هَذَا الْبَیْت مِنْهَا الْبَیْت عَلیّ وَفَاطِمَة قَالَ: نعم من أفاضلها
    تفسیر سوره نور; روح المعانی:18/174
    .

    [6] - درباره آگاهی از منابع احادیث یاد شده در متن به تفسیر طبری:22/5ـ7 و تفسیر الدر المنثور:5/198ـ 199 مراجعه فرمایید.

    [7] - یوسف/28.

    [8] - یوسف/29.

    [9] - احزاب/30.

    [10] - جامع الأُصول، ج10، ص 101ـ 102.

  • ۱ پسندیدم
  • ۰ نظر
    • أبـونور
    • شنبه ۲ ارديبهشت ۹۶

    چرا نام ائمه آنان در قرآن نیامده است ؟!

    فرضیه بی پایه و اساس :

    اگه شیعه بر حق است، چرا نام ائمه آنان در قرآن نیامده است ؟!

     

    سؤال: چرا نام امامان دوازده‌گانه در قرآن مجید نیامده است؟

    پاسخ: روش آموزشی قرآن «بیان کلیات و اصول عمومی» است. تشریح مصادیق و جزئیات غالباً «برعهده پیامبر گرامی» می‌باشد. رسول خدا (صلّی الله علیه وآله) نه تنها مأمور به تلاوت قرآن بود، بلکه در تبیین آن نیز مأموریت داشت، چنان که می‌فرماید:

    «وَأَنْزَلْنا إِلَیْکَ الذِّکْر لِتُبَیِّنَ لِلنّاسِ ما نُزّلَ إِلَیْهِمْ وَلَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُون» [1]

    «قرآن را بر تو فرستادیم تا آنچه برای مردم نازل شده است، برای آنها بیان کنی و آشکارسازی، شاید آنان بیندیشند»

    در آیه یاد شده دقت کنید:

    میفرماید: «لتُبَیّن» و نمی‌گوید: «لتقرأ» یا «لیتلو» و این نشانه آن است که پیامبر (صلّی الله علیه وآله) علاوه بر تلاوت، باید حقایق قرآنی را روشن کند. بنابراین، انتظار این که مصادیق و جزئیات در قرآن بیاید، همانند این است که انتظار داشته باشم همه جزئیات در قانون اساسی کشور ذکر شود.

    اکنون برخی از روش‌های قرآنی را در مقام معرفی افراد بیان می‌کنیم:

    1. معرفی به نام

    گاهی وضعیت ایجاب می‌کند که فردی را به نام معرفی کند، چنان‌که می‌فرماید:

    «وَمُبَشّراً برَسُول یَأْتِی مِنْ بَعْدی اسْمُهُ أَحْمَد» [2]

    «عیسی می‌گوید: به شما مژدة پیامبری را می‌دهم که پس از من می‌آید و نامش احمد است».

    در این آیه، حضرت مسیح، پیامبر پس از خویش را به نام معرفی می‌کند و قرآن نیز آن را از حضرتش نقل می‌نماید.

     

     

    2. معرفی با عدد

    و گاهی موقعیت ایجاب می‌کند که افرادی را با عدد معرفی کند، چنان که می‌فرماید:

    «وَلَقَدْ أَخَذَ اللّه مِیثاقَ بَنی إِسرائیلَ وَبَعَثْنا مِنْهُمُ اثْنَی عَشَرَ نَقِیباً ... » [3]

    «و خدا از فرزندان اسرائیل پیمان گرفت و از آنان دوازده سرگروه برانگیختیم».

    3. معرفی با صفت

    بعضی اوقات وضعیت به‌گونه‌ای است که فرد مورد نظر را با اوصاف معرفی کند؛ چنان که پیامبر خاتم را در تورات و انجیل، با صفاتی معرفی کرده است.

    «الّذینَ یَتَّبِعُونَ الرَّسُول النّبیَّ الأُمّی الّذی یَجِدُونَهُ مَکْتُوباً عِنْدهُمْ فِی التَّوراةِ وَالإِنْجِیل یَامُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ وَیَنْهاهُمْ عَنِ الْمُنْکَرِ ویُحِلُّ لَهُمُ الطَّیّبات وَیُحَرّمُ عَلَیْهِمُ الخَبائِث وَیَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالأَغْلالَ الّتی کانَتْ عَلَیْهِمْ ... » [4]

    «کسانی که از رسول و نبی درس ناخوانده‌ای پیروی می‌کنند که نام و خصوصیات او را در تورات و انجیل نوشته می‌یابند، که آنان را به نیکی دعوت کرده و از بدی‌ها بازشان می‌دارد، پاکی‌ها را برای آنان حلال کرده و ناپاکی‌ها را تحریم می‌نماید و آنان را امر به معروف و نهی از منکر می‌کند و بارهای گران و زنجیرهایی که بر آنان بود، از ایشان برمی‌دارد...».

    با توجه به این روش معرفی با صفات-، انتظار این که اسامی دوازده امام با ذکر نام و اسامی پدر و مادر در قرآن بیاید، انتظاری بی جا است؛ زیرا گاهی مصلحت در معرفی به نام است و گاهی معرفی به عدد و احیاناً معرفی با وصف.

    اگر این اصل را بپذیریم و بگوییم خداوند باید کلیه مسائل اختلاف آفرین را در قرآن ذکر کند، تا مسلمانان دچار تفرقه نشود; در این صورت باید صدها مسألة کلامی و عقیدتی و فقهی و تشریعی در قرآن ذکر شده باشد، مسائلی که قرن‌ها مایة جنگ و جدل و خونریزی در میان مسلمانان شده است، ولی قرآن دربارة آنها به طور صریح و قاطع-که ریشه‌کن کنندة نزاع باشد- سخن نگفته است، مانند:


    1. صفات خدا عین ذات اوست یا زاید بر ذات؟

    2. حقیقت صفات خبری مانند استوای بر عرش چیست؟

    3. قدیم یا حادث بودن کلام خدا.

    4. جبر و اختیار.


    این مسایل و امثال آنها هر چند از قرآن قابل استفاده است، ولی آن‌چنان شفاف و قاطع که نزاع را یک سره از میان بردارد، در قرآن وارد نشده است و حکمت آن در این است که قرآن مردم را به تفکر و دقت در مفاد آیات دعوت می‌کند، بیان قاطع همة مسائل، به گونه‌ای که همة مردم را راضی سازد، بر خلاف این اصل است.

    * معرفی به نام ، برطرف کنندة اختلاف نیست !!

    پرسشگر تصور می‌کند که اگر نام امام و یا امامان در قرآن می‌آمد، اختلاف از بین می‌رفت، در حالی که این اصل کلیت ندارد؛ زیرا در موردی تصریح به نام شده ولی اختلاف نیز حاکم گشته است.

    بنی اسرائیل، از پیامبر خود خواستند فرمانروایی برای آنان از جانب خدا تعیین کند تا تحت امر او به جهاد بپردازند و زمین‌های غصب شدة خود را بازستانند و اسیران خود را آزاد سازند. آنجا که گفتند:

    «إِذْ قالُوا لِنَبِیّ لَهُمُ ابْعَث لَنا مَلِکاً نُقاتِلْ فِی سَبیلِ اللّه» [5]

    «آنان به یکی از پیامبران خود گفتند: برای ما فرمانروای معین کن تا به جنگ در راه خدا بپردازیم...».

    پیامبر آنان، به امر الهی فرمانروا را به نام معرفی کرد و گفت:

    «إِنَّ اللّهَ قَدْ بَعَثَ لَکُمْ طالُوتَ مَلکاً...» [6]

    «به راستی که خدا طالوت را به فرمانروایی شما برگزیده است».

    با این‌که نام فرمانروا با صراحت گفته شد، آنان زیر بار نرفتند و به اشکال تراشی پرداختند و گفتند:

    «أَنّی یَکُونُ لَهُ الْمُلْکُ عَلَیْنا وَنَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْکِ مِنْهُ وَلَمْ یُؤتَ سَعَةً مِنَ المالِ ... » [7]

    «از کجا می‌تواند فرمانروای ما باشد، حال آن که ما به فرمانروایی از او شایسته‌‌تریم، و او توانمندی مالی ندارد؟...».

    این امر، دلالت بر آن دارد که ذکر نام برای رفع اختلاف کافی نیست، بلکه باید موقعیت جامعه، آمادة پذیرایی باشد.

    ·        چه بسا ذکر اسامی پیشوایان دوازده‌گانه، سبب می‌شد که آزمندان حکومت و ریاست به نسل کشی بپردازند تا از تولد آن امامان جلوگیری کنند، چنان که این مسأله درباره حضرت موسی رخ داد و به قول معروف:

    صد هزاران طفل سر ببریده شد         تـا کلیـم اللّه مـوسی زنـده شـد

    دربارة حضرت مهدی (علیه السلام) که اشاره‌ای به نسب و خاندان ایشان شد، حساسیت‌های فراوانی پدید آمد و خانة حضرت عسکری (علیه السلام) مدتها تحت نظر و مراقبت بود تا فرزندی از او به دنیا نیاید و در صورت تولد، هر چه زودتر به حیات او خاتمه دهند.

    در پایان یادآور می‌شویم: همان‌طور که گفته شد، قرآن به سان قانون اساسی است. انتظار این که همه چیز در آن آورده شود، کاملاً بی‌مورد است.

    نماز و روزه و زکات که از عالی‌ترین فرایض اسلام است به طور کلی در قرآن وارد شده و تمام جزئیات آنها از سنت پیامبر (صلّی الله علیه وآله) گرفته شده است.

     

     

     و آخر دعوانا أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِین

     

    دریافت نسخه PDF

     



    [1] - نحل/44.

    [2] - صف/6.

    [3] - مائده/11.

    [4] - اعراف/157.

    [5] - بقره/246.

    [6] - بقره/247.

    [7] - همان

  • ۱ پسندیدم
  • ۰ نظر
    • أبـونور
    • چهارشنبه ۳۰ فروردين ۹۶

    اگر شیعه بر حق است : پس چراشیعه اقلّـیت هست و اکثریت تسنن ؟!

    فرضیه بی پایه و اساس :

    اقلیت شیعه و اکثریت تسنن

     

    سؤال : اگر شیعه حق است ، چرا در اقلیّت می باشد و اکثریت ، مذهب تسنّن را پذیرفته اند ؟

    پاسخ : هیچگاه اکثریت نشانه حقانیت و اقلیت نشانه خلاف آن نیست ، در طول تبلیغ پیامبران ، از زمان حضرت نوح (علیه السلام) تا عصر حضرت خاتم (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) مؤمنان در اقلیّت بودند . قرآن آنگاه که مبارزات پیگیر انبیاء را یاد می کند ، پیوسته تذکر می دهد : گروندگان و مؤمنان به آنان بسیار اندک بودند . درباره نوح که نهصد و پنجاه سال [1] به تبلیغ پرداخت ، می فرماید :

    « وَما آمَنَ مَعَهُ إِلاّ قلیل » [2]

    « جز اندکی به همراه او ایمان نیاوردند » .

    در آیه دیگر می فرماید :

    « وَقَلیلٌ مِنْ عِبادی الشَّکُور » [3]

    « اندکی از بندگان من سپاسگزارند » .

    ·        قرآن درباره پیروی از اکثریت به پیامبر هشدار می دهد و می فرماید :

    « إِنْ تُطِعْ أَکْثَرَ مَنْ فِی الأَرْض یُضِلّوک عَنْ سَبیلِ اللّه » [4]

    « اگر از اکثـریت مردم روی زمین پیروی کنـی ، تو را از راه خدا گمراه می کنند » .

    و باز به پیامبر یادآور می شود :

    « وَما أَکْثَرُ النّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤمِنین » [5]

    « هر چند بکوشی ، اکثریت مردم ایمان نمی آورند » .

    * بزرگترین جمعیت ها در جهان از آنِ کشورهایی چون چین با حدود یک میلیارد و سیصد ملیون نفر و هند با بیش از یک میلیارد نفر جمعیت است که اکثریت مردم آنها را مادی گرایان و بت پرست ها تشکیل می دهند . اگر مجموع جمعیت مسلمانان را که یک میلیارد و سیصد میلیون تخمین زده می شود نسبت به جمعیت 6میلیاردی کره زمین ، بسنجیم ، از اکثریت برخوردار نیستند .

    امیرمؤمنان علی بن ابی طالب (علیه السلام) در یکی از سخنان حکیمانه خود درباره شناخت «حق و باطل» ، بیانی دارد که یادآور می شویم :

    در جنگ جمل مردی از امیرمؤمنان سؤال کرد :

    آیا با طلحه و زبیر نبرد میکنی در حالی که آنان از برجسته ترین اصحاب پیامبرند ؟

    امام در پاسخ فرمود :

    تو در اشتباهی، «عظمت و بزرگی اشخاص ، نشانه حق و باطل نیست»!! ، حق را بشناس تا اهل آن را بشناسی و باطل را بشناس آنگاه اهل آن را خواهی شناخت . [6]

    گذشته از این ، شیعه هر چند نسبت به جمعیت کل مسلمانان ، در اقلیّت است ، ولی برای خود ، جمعیت عظیمی را در جهان تشکیل می دهند و لذا در غالب نقاط جهان حضور مؤثر دارند . علاوه بر کشورهای ایران و عراق و آذربایجان و بحرین و لبنان که اکثریت آنها را شیعیان تشکیل می دهند ، در تمام کشورهای اسلامی ، اقلیت قابل ملاحظه ای از شیعیان وجود دارد که برای خود مساجد ، مؤسسات ، مدارس و برنامه های فرهنگی دارند .

    اصولاً باید توجه کرد که شیعه به عنوان اپوزیسیون و مخالف نظام حاکم شناخته میشد و نظام های سیاسی برای سرکوب بلکه ریشه کن کردن آنها ، به آنان لقب « روافض » داده بودند؛ به عنوان نمونه:

    1- «سلطان محمود غزنوی» پس از تسلط بر شرق خراسان ، به ریشه کن کردن دو گروه «یکی شیعه و دیگری معتزله» همت گُمارد ، چندان که آثار علمی و کتابخانه های آنان را از بین برد تا اثری از تشیع و معتزله باقی نماند . او پیوسته اهل حدیث و کرامیه را تقویت می کرد ، و شیعه و معتزله را دشمن اصلی خود می دانست .[7]

    2- «صلاح الدین ایوبی» پس از خیانت به فاطمیان، تصمیم بر «قتل عام شیعه» گرفت و گروه بی شماری از آنان را کشت . [8]

    3- در دوران حکومت عثمانی ، در زمان «سلطان سلیم» به خاطر فتوای یک «فقیه حنفی به نام نوح» 000/40 هزار شیعه در ترکیه فعلی سر بریده شدند . [9]

    4- در دوران حکومت «جزّار در لبنان» ، در «جبل عامل» حمام خون به راه افتاد و نسل کشی شیعه صورت گرفت ، به گونه ای که کتاب های آنان مدت ها به جای هیزم در تنور نانوایان می سوخت . [10]

    با توجه به این کشتارهای دسته جمعی  بقای شیعه در جهان ، آن هم با یک فرهنگ قوی و جامع و داشتن علما و دانشمندان مبرز در تمام رشته های اسلامی و علمی ، یکی از معجزات الهی است که در پرتو عنایتش ، مظهر اسلام راستین بدون تحریف تا قرن پانزدهم به جای مانده و خوشبختانه روز به روز نور آن راه گروه بیشتری از انسان ها را روشن نموده و پرده های جهل و تعصب را از چهره تاریخ کنار می زند .

     

     

     

     و آخر دعوانا أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِین


    [1] - «فَلَبِثَ فِیهِمْ أَلْفَ سَنَة إِلاّ خَمْسِینَ عامّاً» (عنکبوت/14).

    [2] - هود/40.

    [3] - سبأ/13.

    [4] - انعام/116.

    [5] - یوسف/103.

    [6] - إنّک لرجل ملبوس علیک....جاذبه و دافعه امام علی به نقل از کتاب علی و بنوه از دکتر طه حسین.

    [7] - یکی از مردم خراسان موسوم به عبداللّه بن کرام به زهد ریایی و حیله و تزویر،جمعی کثیر را تابع مذهب خود گردانید که از جمله اتباع او یکی سلطان محمود بود که بلای عظیمی برای شیعه و اهل کلام شد (یادداشت های قزوینی، حواشی، ج7، ص 60) به نقل از لغت نامه دهخدا.

    [8] - اعیان الشیعة، ج 3، ص 30، مظفر، تاریخ الشیعة، ص 192.

    [9] - البلاد العربیة والدولة العثمانیة، حصری، ص 40، چاپ :136م; اعیان الشیعة، ج1،ص 30ـ 13 (او به جای 000،40، عدد 000،70 را آورده است; شرف الدین عاملی، الفصول المهمة، ص 140، چاپ نجف.

    [10] - دائرة المعارف اللبنانیة، فؤاد البستانی،در شرح حال ابراهیم یحیی.

  • ۱ پسندیدم
  • ۰ نظر
    • أبـونور
    • دوشنبه ۲۱ فروردين ۹۶

    فرضیه بی اساس - اساس تشیع چیست ؟

    فرضیه بی پایه و اساس :

    تشیع زاییده عبداللّه بن سبأ

    برخی از افراد متعصب که مایلند تشیع را لکه دار سازند و آن را یک تفکر وارداتی از جانب یک فرد یهودی معرفی کنند ، بیشتر به دنبال ترویج این فرضیه هستند که یکی از یهودیان یمن به نام عبداللّه بن سبأ ملقب به «ابن الامة السوداء» در زمان عثمان تظاهر به اسلام کرد و پیوسته در بلاد مختلف اسلامی چون شام و بصره و کوفه و مصر به گردش پرداخت ، و مردم را به امامت علی دعوت می کرد و می گفت که علی وصی پیامبر است ، و او خاتم الاوصیاست ، چنان که محمد (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) خاتم پیامبران است و عثمان ، خلیفه غاصب مقام خلافت است و این مقام را از علی (علیه السلام) باز ستانده است . او با این اندیشه در شهرهای مختلف ، به سیر و سیاحت پرداخت و توانست گروهی از صحابه و تابعان مانند ابی ذر غفاری ، عمار یاسر ، محمد حذیفه ، محمد بن ابی بکر ، صعصعة بن صوحان عبدی و مالک اشتر را با خود همراه سازد . او گروه کثیری را فریب داد و مقدمات قتل عثمان را در خانه خودش فراهم ساخت و علی (علیه السلام) را به خلافت نشاند . [1]

    این فرضیه بی پایه نوعی برداشت از نقل طبری است و گروهی از مورخان آن را به پیروی از طبری در کتاب های خود آورده اند ، بدون آن که در سند و مضمون آن دقت کنند .

    نظر محققان درباره این فرضیه

    آنچه طبری در این جا نقل کرده ، از جهاتی مردود است :

    1 . چگونه ممکن است یک فرد یهودی گمنام تظاهر به اسلام کند ، آنگاه یک تنه با گردش در بلاد اسلامی گروهی از صحابه و تابعان را با خود همفکر و همراه سازد ، تا آنجا که در مقابل دیدگان صحابه پیامبر (صلّی الله علیه وآله وسلّم ) وارد مدینه شوند و خلیفه وقت را به قتل برسانند و علی را به عنوان وصی او معرفی کنند؟! این مطلب هرگز با محاسبات تاریخی سازگار نیست و باید علّت قتل خلیفه در مدینه را از بررسی تاریخ حیات او به دست آورد .

    2 . سیره عثمان و معاویه گواهی می دهد که آنان هرگز اجازه اعتراض به کارهای خود را نداده و معترضان را به سخت ترین مجازات کیفر می دادند ، چنان که ابوذر به خاطر انتقاد از زراندوزی عثمان مورد خشم او قرار گرفت و به ربذه تبعید شد و در آنجا رحلت کرد .

    عمار یاسر نیز که یکی از معترضان سیره عثمان بود ، مورد خشم قرار گرفت . غلامان عثمان او را چنان کتک زدند که یکی از دنده های او شکست . همچنین دیگر مخالفان مانند عبداللّه بن مسعود نیز در دوران خلافت عثمان مورد ضرب و شتم واقع شدند . در چنین شرایطی ، آیا ممکن است خلافت اسلامی با آن قدرت ، به یک فرد یهودی اجازه دهد که در شهرها و سرزمین های مختلف جهان اسلام به آشوب دست بزند و شام و مصر و بصره و کوفه را زیر پا نهد و با ارتشی وارد مدینه شود و خلیفه را از منصب قدرت به زیر کشد و خلیفه دیگری را نصب نماید ؟

    3 . گروهی که به این بخش از تاریخ طبری دل بسته اند ، باید بدانند که در صورت صحت این مطلب ، یکی از اساسی ترین عقاید آنان متزلزل می گردد ، زیرا: از نظر اهل سنت صحابه پیامبر عادل و وارسته اند و هیچ نوع جرح و تعدیل در حق آنها روا نیست . اکنون چگونه ممکن است که شخصیت هایی از صحابه و تابعان مانند ابوذر و عمار و محمد بن حذیفه و گروهی از اکابر تابعان ، فریب یک فرد یهودی را بخورند و آشوبی به راه اندازند که نتیجه آن قتل خلیفه گردد ؟

    4 . فراتر از این همه تحلیل ها ، سندی را که طبری این حادثه را بر مبنای آن نقل کرده و گروهی مغرض نیز چشم بسته آن را پذیرفته اند ، بررسی می کنیم :

    طبری این حادثه را از گروهی نقل می کند که هرگز نمی توان به آنها اعتماد کرد :

    سریّ از شعیب از سیف ، از عطیه ، از یزید فقعسی نقل کرده است که . . . » . ( پاورقی 1 )

    اکنون باید دید این افراد چه اندازه از وثاقت و اعتبار برخوردارند ؟

    1 . سریّ : در رجال اهل سنت دو نفر با این نام معروفند :

    الف . سریّ بن عبداللّه همدانی : یحیی بن سعید ، رجال شناس اهل سنت او را «کذاب و ضعیف» میشمرده است.[2]

    ب . سریّ بن عاصم بن سهل همدانی : ساکن بغداد ، متوفای 258 که بخشی از حیات او را نویسنده تاریخ طبری درک کرده است ؛ کافی است که بدانیم که رجال شناسان درباره او میگویند : او «کذّاب و سارق حدیث» است.[3]

    2 . شعیب بن ابراهیم کوفی : «وی فردی است مجهول الحال» ذهبی می گوید : این مرد ، راوی کتاب های سیف بن عمر است ، ولی برای ما شناخته نیست . [4]

    3 . سیف بن عمر : ضعف این سند بیشتر به این مرد باز می گردد ، ابن حبّان می گوید : «سیف بن عمر احادیث و تاریخ مجعول را به شخصیت های معروف نسبت می داد و حدیث جعل می نمود و به زندقه ( بی دینی ) متهم است» ، ابن عدیّ می گوید : تمام روایات او ناشناخته و غیر قابل قبول است . [5]

    ما در نقد سند این تاریخ به همین مقدار بسنده می کنیم ، هر چند سخن درباره سند بیش از آن است که گفته شود ، و لذا محققان بزرگ تاریخ مانند دکتر طه حسین و غیره در شخصیت ابن سبأ تشکیک کرده و آن را یک افسانه تاریخی قلمداد نموده اند ، و پس از او دیگر محققان در این مورد سخن بسیار گفته اند که جای بازگویی آنها نیست . [6]

    محقق معاصر جناب آقای عسگری با نگارش کتاب عبداللّه بن سبأ پرده از چهره این افسانه تاریخی برداشته و به روشنی ثابت کرده است که این مرد وجود خارجی نداشته و این داستان ، ساخته و پرداخته جاعلان تاریخ و حدیث مانند سیف بن عمر تمیمی است .

    صبحی صالح در کتاب خود به نام « نظریة الإمامة » یادآور می شود : بعید نیست که یک فرد یهودی فتنه انگیزی کند ، ولی آنچه قابل پذیرش نیست ، اینکه یک فرد یهودی چنین تأثیر عظیمی در عقاید مسلمانان بگذارد و آنان را به دو گروه سنی و شیعه تقسیم کند . [7]

    در کتب رجالی شیعه آمده است : فردی به نام عبداللّه بن سبأ اظهار غلوّ کرد و امیرمؤمنان او را به خاطر غلوّ مجازات نمود . [8] ولی اعتراف به وجود چنین فردی ، غیر از اعتراف به عبداللّه بن سبأ است ، که جهان اسلام را به آشوب کشاند .

     

     و آخر دعوانا أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِین





    [1] - تاریخ الطبری، ج 3 ص387

    کان عبدالله بن سبإ یهودیا من أهل صنعاء أمه سوداء فأسلم زمان عثمان ثم تنقل فی بلدان المسلمین یحاول ضلالتهم فبدأ بالحجاز ثم البصرة ثم الکوفة ثم الشأم فلم یقدر على ما یرید عند أحد من أهل الشأم فأخرجوه حتى أتى مصر فاعتمر فیهم فقال لهم فیما یقول لعجب ممن یزعم أن عیسى یرجع ویکذب بأن محمدا یرجع وقد قال الله عز وجل (إن الذی فرض علیک القرآن لرادک إلى معاد) فمحمد أحق بالرجوع من عیسى قال فقبل ذلک عنه ووضع لهم الرجعة فتکلموا فیها ثم قال لهم بعد ذلک إنه کان ألف نبی ولکل نبی وصى وکان علی وصی محمد ثم قال محمد خاتم الانبیاء وعلی خاتم الاوصیاء ثم قال بعد ذلک من أظلم ممن لم یجز وصیة رسول الله صلى الله علیه وسلم ووثب علی وصی رسول الله صلى الله علیه وسلم وتناول أمر الامة ثم قال لهم بعد ذلک إن عثمان أخذها بغیر حق وهذا وصی رسول الله صلى الله علیه وسلم.

    [2] - میزان الاعتدال، ج2، ص 117

    [3] - همان، ج2، ص 117

    [4] - لسان المیزان، ج3 ص 145

    [5] - میزان الاعتدال، ج2، ص 255

    [6] - الغدیر، ج9، ص 220ـ 221

    [7] - نظریة الامامة، ص 37

    [8] - علامه عسکری روایاتی که در رجال کشی و درباره ابن سبا آمده است را به چند دلیل رد می کند:

    الف: این روایات در کتب اربعه شیعه وجود ندارد که نشانه ای است بر عدم اعتماد عالمان شیعه به این روایات.

    ب: عالمانی چون نجاشی، محدث نوری و محمدتقی شوشتری، کشی و کتابش را دارای اشتباهات و روایات ضعیف می دانند.

    عبد الله بن سبأ و دیگر افسانه های تاریخی  ج۳، ص۶۱۵-۶۱۸




  • ۱ پسندیدم
  • ۰ نظر
    • أبـونور
    • شنبه ۱۹ فروردين ۹۶